Yazılar - Aldigin nefesle yaşıyorum...
Aldıgın nefesle yasıyorum...
Yaşanmaz bilirim bu dünyada, yüzümüze, gözümüze bulaştırdık, yaşamanın ne demek olduğunu öğrenemedik hiç, bilemedik bir türlü neden biz buradayız, neden biz bunları yaşıyoruz diye, bir şey söyleyemedik. Kim bilir belki dünya denen şey bir zindandı bize, acıları, hüzünleri, ağlamaları yaşamak için en doğru yerdi belkide…
Ara ara gülmelerimiz vardı, neden niçin olduğunu bilmediğimiz gülmelerdi bunlar, bu dünyayı biraz olsun sevdirirdi bu gülmeler, o zaman fark ederdik güneşin doğuşunu, insanın içini ısıtan sıcaklığını o zaman anlardık, çiçeklerin açtığını, kuşların ötüşlerini, baharın geldiğini o zaman bilirdik, yağmurun yağmasına hüzünlenmezdik, bilirdik ki gökkuşağının çıkacağını o renklerde kendimizi bulacağımızı. Akşamlar olurdu gecelere bağlanırdı, gün biterdi ama gülmelerimiz bitmezdi, yeni doğan günle katlanarak artardı…
Ara ara gülmelerimiz vardı, bu gülmelerde severdik sevgiliyi, bu gülmeler bağlardı bizi hayata, bu gülmeler anlatırdı aşkın tanımını, değerini onlar bilirdi. Dünü düşünmeden, bugünü yaşayarak, yarını bekleyerek gülerdik sevmelere, paylaşmayı öğretirdi bu gülmeler, saf, doğal, temiz bir düşünceyle severdik sevgiliyi. Artardı sevinçlerimiz, artardı mutluluğumuz, artardı umutlarımız, iyi olan her şey artardı da, bir ağlamaklı hallerimiz azalırdı sanki bu gülmelerde, bu gülmelerde unuturduk onu, yaşamak istemezdik…
Ara ara gülmelerimiz vardı, gözlerini içine baktıkça büyüyordu, büyüdükçe büyüyor çoğalıyordu sanki gülmelerimiz, yüreğinin güzelliği yüzüne vurmuş, güneşi kıskandırıyordu. Varlığın, kötülüğü rahatsız ediyor, iyiliğin içini ferahlatıyordu. Varlıkların incisi kadar değerlisin ama bu fakir yüreğimin gariban sevgilisisin. Mutluluğunla mutlu oluyor, hüznünle hüzünleniyorum, yediğin ekmekle doyuyor, içtiğin suyla kanıyorum ve ben sadece aldığın nefesle yaşıyorum…
