Yazılar - Hiç Olmamış Üniversite Yıllarım
Hiç Olmamış Üniversite Yıllarım
Benim üniversite yıllarım böyle geçmeliydi
Hiç olmayacak olan üniversite yıllarım…
Tıp fakültesini kazanıp Ankara’ya gitmeliydim
Ankara’ya gitme fikri evdekileri heyecanlandırmalıydı
Belki de telaşa düşen annem benimle gelmek istemeliydi
İlk dönem, belki de ilk sene yurtta kalmalıydım
Sonra da bana uyan arkadaşlarla ev tutmalı…
Üç odası bir salonu olan şirin bir ev
Merkezde ya da merkeze yakın olmalıydı
Öyle olmalıydı ki ben her etkinlikte boy göstermeliydim
Konferanslar, seminerler, tiyatrolar, konserler…
Beni ilgilendiren ve beni sevdiren insanları kaçırmamalıydım
Günlerim dolu dolu geçmeliydi
Bana ait küçük bir odam olmalıydı evde
Arkadaşlarım ilerde dostlarım olmalıydı
İyi ki onlarla ev tutmuşum diyebilmeliydim
Evde iş bölümü olmalıydı
Yemek, temizlik, alış veriş…
Çalışmaktan yorulmalıydım
Hatta ev işi yapmaktan dersleri ihmal etmeliydim
Bundan şikayet edip
Telefonda anneme ağlamalıydım
Annem bana kıyamamalıydı
Ansızın bir haftasonu bana gelmeliydi
Benim bayramım olmalıydı o gün
Annemin yemekleri ile hazır bir sofra, düzenlenmiş bir ev
Uzun zamandır görmediğim canım annem…
Okul dönüşüm keyif ve heyecan içinde olmalıydı
Bazen de arkadaşlarımın anneleri misafirimiz olmalıydı
Özlem duymak bizi mutlu etmeliydi
Ben evimi özlemeliydim
Evdekileri özlemeliydim
Ve İstanbul’u…
İstanbul, özlemim olmalıydı…
Benim üniversite yıllarım böyle geçmeliydi
Ayda bir evime dönmeliydim
Bazen iki ayda bir…
Dönüş yolculuğum otobüsle olmalıydı
Geceleri dönmeliydim sadece…
Soğuk kış gecelerinde otobüste herkesin uyuduğu bir vakitte
Ben yazmalıydım
Gece bana yazdırmalıydı
Ben daha güzel yazmalıydım…
“Bir gece vakti dönüyorum şehrime,
Şehrim beni kucaklayacak mı bilmiyorum
Korkuyorum ulaşamamaktan emelime
Emelim beni saracak mı bilmiyorum…”
Otobüs yolculukları bana heyecan vermeliydi
Uyumamalıydım yollar yanımda uzayıp giderken
Her dizdiğimin altında
50 kuruşa çay içtiğim istasyonun adı yazmalıydı…
Ben evimi aramalıydım
“Birkaç saat içinde birlikteyiz, uyumayın ey ev ahalisi…”
Bazen de haber vermemeliydim dönüşümü
Aksilik sıralamalıydım Ankara’ya bağımlı
Evdekiler beni beklememeliydi
Ben anneme ders çalıştığımı söylerken
Otobüsüm on dakika içinde kalkmalıydı..
Bir gece vakti…
Çalmalıydım kapımı
Beni gördüğüne sevinen tablolar olmalıydı suskun evimde
Ben her birinde bütünleşmeliydim
Babam beni özlemeliydi
Belki de ilk defa
Babam beni özlemeliydi
Ben babamı hissetmeliydim…
Bavulumda küçük hediyeler…
Her biri her gün önünden geçtiğim mağazadan olmalıydı
Bana Ankara’yı hatırlatmalıydı
Ben Ankara’ya dönüşü kabullenmeliydim
Ve bir gece vakti
Ankara beni kabullenmeliydi…
Her bayram eve dönmemeliydim
Finallerim bayram zamanına denk gelmeliydi
Ben derslerim uğruna
Ailemi görmemeliydim…
Onları özlemeliydim..
Ailemi özlemeliydim…
Eksikliğim hissedilmeliydi
Ben eksik kalmalıydım
Benim üniversite yıllarım böyle geçmeliydi
Ailemden uzakta hayatı tanımalıydım
Bana gönderilen para yetmemeliydi
Babam bana her soruşunda
Yetmeyen paramın arttığını söylemeliydim
Onlara yük olmamalıydım
Belki çalışmalıydım..
Para kazanmaya okurken başlamalıydım
Her işten emeğim akmalıydı
Ben emeğimin karşılığına kıyamamalıydım
Ev geçindirmeliydim
Paylaşmalıydım, paylaştırmalıydım
Evde en güzel ben yemek yapmalıydım
Yemek yapmak bana düşmeliydi
Ben kulağımda en sevdiğim şarkılarla
Ateş yakmalıydım…
Yaşlı bir amca ve teyze komşumuz olmalıydı
Bizi sürekli kontrol eden
Sevimli ak saçlılar çalmalıydı kapımızı
Dillerinde güzel dualarla camdan izlemeliydiler
Okul yolunu yürüyüşümüzü…
Bazı geceler…
Evimiz misafir ağırlamalıydı
Okuldan arkadaşlar ve okuldan sıyrılmış duygular
Herkesin sustuğu bir anda
Kemanım konuşmalıydı saatlerce…
Onlar uzaklaşmalıydı evimizden
Kemanım onlara eşlik etmeliydi
Damlayan birkaç gözyaşı
Hislerin en güzel hediyesi…
Bazı geceler de ben arkadaşlarımda kalmalıydım
Yabancı bir evde uyumak
Bana halamda kaldığım geceleri hatırlatmalıydı
Duygulanmalıydım
Hüzünlenmeliydim…
Benim üniversite yıllarım böyle geçmeliydi
Evimde sırasını bekleyen beyaz önlükler
Ağır geçen dersler ve yorgun beyinler…
Okul beni zorlamalıydı, ben zorluk içinde başarmalıydım
En çok istediğim üniversitede
En çok istediğim bölümü okumak
Beni rahatlatmalıydı…
Arkadaşlar “Doktor Hanım” diye seslenmeliydiler
Ben “Estağfurullah” demeliydim
Çocukluğumun mesleğine erişme yolunda
Ben kendime güvenmeliydim
Hayat güvenimi görmeliydi…
Uzakta kıymet bilmeliydim
Kıymetim bilinmeliydi…
Yorulmalıydım, ağlamalıydım, bıkmalıydım
Ayrı kalmaktan..
Ama değmeliydi kavgama
Sonunda gülebilmeliydim
Kazandıklarım kaybettiklerimden çok olmalıydı
Ben…
Şükredebilmeliydim...
Benim üniversite yıllarım böyle geçmeliydi
Hiç olmayacak olan üniversite yıllarım…
Şimdi uzaktan bakıp ağlamaktayım
Hayallerimin peşinde
Titreyen bedenimle ayakta kalmalıyım
Ah üniversite yıllarım…
Hülya KORKUT
