Yazılar - Kendime Elveda Derken
Kendime Elveda Derken
Dün,
Yine elveda dedim kendime,
Olmayan günlerimde beni soluyan bir gecede,
Daha fazla yalnız kalamadım...
Sokaklarda vurduğum her bir adım,
Yokluğun gerçekliğini sindirdi kaldırımlarda,
Daha fazla yola koyulamadım...
Duyduğum her ses
elini uzattı istemeden,
Kalabalık caddelerde kaybettim benliğimi,
Çıplak bir göz aradım halimi görecek,
Takatim kalmadı,
Daha fazla bakamadım...
Uzayan yollar mıydı
Yoksa hayat mı dar geliyordu uzun ömürlere,
Anlayamadım...
Dün,
Yine elveda dedim kendime,
Kaybettiğim her zerrenin hesabını
Bahçeme gömdüm sessizce,
Filiz veren güllerime son şarkımı söyledim,
Kemanım sandıkta, üzerinde ince bir perde,
Duyduğum her notayı yayımdan usulca sildim,
Kendime,
Daha fazla yalan söyleyemedim...
Kolay olmayan her gidiş gibi
Sürüklediğim mecburiyetlerim,
Artık kalbimi çok ağrıtıyor,
Elveda derken bile kendime
Görmediğim ve bilmediğim diyarların küçük hayali
Ömrümü yavaşça azaltıyor,
Bilmiyorum,
Sonu neye varacak bu sessizliğin,
Avuçlarımda okuduğum dualarım
Yüzüme ne zaman sürülecek,
Belki gece,
Bir gün
yüzünü aydan yana dönecek,
Belki bir ömür böylece bitecek,
Titrediğim her solukta
Elvedalarım çoğaldı birer birer,
Şimdi ise yalnızlığım büyüyor,
Hayallerim yine bihaber...
Dün,
Yine elveda dedim kendime,
Gözlerimi kapatmak hiç bu kadar zor olmadı,
Kim bilir, belki de;
Daha fazla açık tutamadım...
Hülya KORKUT
